Kuliste antenty satelitarne
Artykuł zredagowany przez Pana Waldemara Nowakowskiego
Data dodania opublikowania artykułu na tej stronie: 2011-07-09 18:06:18
W tradycyjnej antenie satelitarnej podstawowym i najważniejszym elementem jest reflektor o przekroju parabolicznym, wykonany z blachy, tworzywa sztucznego lub gęstej siatki. O popularności takiej anteny decyduje prostota i taniość wykonania. Anteny tego rodzaju są uważane za mało estetyczne, wiele osób sądzi wręcz, że szpecą otoczenie. Dużą wadą tych anten jest pogorszenie parametrów w przypadku deformacji talerza, co może nastąpić, np. w transporcie albo z upływem czasu – pod wpływem własnego ciężaru lub częstych podmuchów wiatru.
narzędzia pomiarowe | pozycjonowanie stron |Anteny reflektorowe, zgłasza te tańsze, często używane przez indywidualnych odbiorców, są też mało sztywne, przy silnym wietrze odchylają się, na skutek czego dostarczają słabszy sygnał lub w ogóle „gubią” satelitę. Większość powyższych wad nie mają anteny zwane kulistymi. Antena kulista jest odmianą anteny soczewkowej, promienie docierają do niej nie odbijają się, lecz przechodzą przez nią. Podobnie jak w wypukłej soczewce optycznej, promienie równoległe padające na przednią ściankę anteny są tak załamywane, że skupiają się na w jednym punkcie, zwanym ogniskiem. Typowa soczewka dwuwypukła jest wąskokątna, dlatego wiązka promieni padająca nieco z boku jest gorzej skupiana, ognisko jest rozmyte, ma kształt rozlanej łezki (tzw. Koma) zamiast punktu. Zniekształcenie to jest nazywane aberracją sferyczną, utrudnia wykorzystanie nieruchomego reflektora do odbioru sygnałów z kilku satelitów. Wad tych nie ma soczewka wykonana w kształcie kuli. Jednak obraz widziany przez jednorodną szklaną kulę jest niewyraźny, źle skupia wiązkę promieni. Dlatego w celu otrzymania dobrej soczewki kulistej trzeba wykonać ją z materiału niejednorodnego. W praktyce kulę odlewa się lub składa z kilku warstw tworzywa sztucznego, o centrycznie zmieniającym się współczynniku załamania. Na ogół dąży się do tego, aby uzyskać skupienie promieni nie na powierzchni kuli lecz w niewielkiej od niej odległości, gdyż ułatwia to zamocowanie promiennika antenowego z konwerterem.