Układ opóźniania czasowego
Artykuł zredagowany przez Pana Waldemara Nowakowskiego
Data dodania opublikowania artykułu na tej stronie: 2011-07-09 18:12:14
Konieczność podtrzymania pracy urządzeń i wyłączenia ich po upływie określonego czasu od zakończenia pracy (na przykład komputer) oraz konieczność wstępnego sprawdzenia sprawności układów przed całkowitym włączeniem urządzenia (układy hydrauliki i pneumatyki, w których jeżeli chcemy sprawdzić ciśnienie w poszczególnych punktach układu, musimy je na krótki okres włączyć) lub włączania alarmów stałą się inspiracją do wykonania prostego wyłącznika czasowego, pewnie działającego i możliwie uniwersalnego w zastosowaniach. Cechą charakterystyczną układu jest możliwość włączania i wyłączania jednym przyciskiem oraz utrzymywanie napięcia na wyjściu przez zaprogramowany okres.
Heavy Duty | naszywki | oprogramowanie |Okres ten jest określony czasem, w którym do bramki OR są doprowadzane impulsy dodatnie z przerwami między nimi krótszymi od czasu podtrzymywania (lub czasem, podczas którego na którymkolwiek wejściu bramki OR będzie utrzymywany stały stan wysoki), plus okres jaki daje nam regulowana stała czasu układu podtrzymywania. Układ jest ustawiany w szerokim zakresie tylko jednym potencjometrem. Maksymalny czas utrzymania stanu niestabilności w urządzeniu objętym opisem wynosi 5 minut, w układzie o wyższych parametrach – 40 minut. Konstrukcja układu jest oparta na działaniu zintegrowanego dzielnika przez 2, wyposażonego w wejście ustawiające. Przerzutnik monostabilny jest wykonany z przerzutnika JK (US2), bramki OR (US3), tranzystora T2 wraz z rezystorem polaryzującym R5, kondensatora C2 wraz z rezystorem P ustalającym stałą czasu. Układ zostaje wytrącony ze stanu stabilnego impulsem, doprowadzonym do wejścia T przerzutnika US2. Powoduje to przeniesienie stanu wysokiego z wyjścia Q na wyjście Q. Od tej chwili następuje rozładowanie kondensatora C2 przez potencjometr P. Zjawisko to występuje do momentu, w którym napięcie na wejściu kasującym przerzutnika US2 przejdzie w stan wysoki. Układ powraca do stanu stanu stabilnego, powraca więc stan niski na wyjściu Q oraz wysoki na wyjściu Q’. Wprowadza to tranzystor T2 w stan przewodzenia, ładuje się kondensator C2.